Grotte de la cheminée

Dit is een ideale grot voor een ondergrondse 'doop' tussen licht en schaduw, tussen portiek en schacht. Het chaotische parcours is versierd met mooie stalagmitische massieven en microguren en eindigt in een kleine tijdelijke waterpoel.

De grot werd voor het eerst verkend in 1893 door J. Delmas en vervolgens op 25 mei 1900 door een team van vier mannen: Decombaz, Pellerin, Bouzigues en Deya. Toen de grot ontdekt werd, stond hij bekend als grotte des fées (feeëngrot), daarna als grotte d'Herbouilly (grot van Herbouilly) of grotte des cheminées (schoorsteengrot). De grot van de schoorsteen, waarvan het plafond wordt doorboord door een grote ronde scialet (vandaar de naam), eindigt in een klein tijdelijk ondergronds meer, dat wordt gevoed door regen en sneeuw die in de trechter wordt opgevangen. Er zijn ook talloze hertengeweien gevonden, waarvan vele sporen vertonen van neolithisch werk.